Hier kun je alle [religieuze] verhaaltjes kwijt die jij mooi, inspirerend, hartverwarmend, leuk, etc etc vindt. :) [voor zover ik gezien heb ik er nog niet zo een topic, of wel ?]
Ik zal maar meteen beginnen. In een boek werd 1 vd vorige levens van naradji beschreven. Hij vertelde dit aan vyaasdevji toen deze de mahabharat, veds ed. geschreven/herschreven had, maar alsnog een ontevreden gevoel had en een beetje gebrek aan inspiratie.
Nou in die vorige leven was naradji een dasiputra [zoon van een dienares]. Op een dag kwamen er een aantal grote rishis de vier wintermaanden bij hun thuis doorbrengen. De moeder van Naradji gaf hem de taak seva te doen van die rishis. Dit deed naradji heel serieus, hoewel hij nog heeeel klein was. Hij was heel eerbiedig, rustig en liefdevol tegenover de rishis. Deze waren hier heel tevreden over. Een raakten heel erg gesteld op de jongen. Ze stonden hem toe hun etensresten te eten. Als gevolg hiervan raakte naradji verlost van alle zonden. De rishis zongen dag in dag uit krishna bhajans

en vertelden verhalen van shree krishna

. Naradji luisterde hier heel aandachtig naar en dit verstevigde zijn bhakti.
Na deze periode vertrokken de rishis weer. Na enige tijd overleed de moeder van naradji aan een slangebeet. Hierna vertrok naradji naar een dicht bos [ook hier was hij nog maar een klein kindje] Hij deed daar veel dhyaan en oppeen zag hij bhagwaan shree hari. Hij raakte zo in de ban van die verschijning dat hij alleen maar kon blijven kijken. Hij kreeg kippevel en was dus heel erg onder de indruk. Maar even plotseling als shree hari was verschenen verdween hij weer. Naradji raakte heeel erg teleurgesteld en ging weer mediteren in de hoop shree hari weer te kunnen zien.
Maar toen hoorde hij een stem [akashvani] dat hij bhagwaan in die leven niet te zien zou krijgen. Bhagwaan was alleen ff aan hem verschenen om zijn liefde nog krachtiger te laten worden. Shree hari was zo tevreden met de bhakti van naradji dat hij hem ashirvad gaf dat hij na dit leven heel dichtbij bhagwaan zou blijven. Hierna verliet naradji de wereld en alles daarop en daaraan en richtte zich alleen maar op bhagwaan. Uiteindelijk verliet hij zijn stoffelijk lichaam en ging het lichaam van brahmaji binnen door middel van zn ademhaling. In de kalpa daarna werd hij weer geboren door de ademhaling van brahmaji en werd de naradji die wij allemaal kennnen
:)